आपण चाललो असे
रिकामटेकडे, बंद दुकाने
चकाकत्या पाण्यात परावर्तले
घरचेच काळजीचे सूर,
आठवणींची पिंपळ पाने
मी, तू बोटे फिरवावी
त्यांच्या धाग्या-धाग्यातून.
त्यांच्या धाग्या-धाग्यातून.
जुन्या सखीची याद यावी
ओठांचे चंबू, कानांची सुपे
घडी घातलेले हात
आणि नजरचोरीची रूपे
जरा श्वासालागी थांबू येथे.
ऊबदार बैठक रस्त्यालागी
अंतरीचे संवाद, मिटणारी अंतरे
उबळीचे अंतर्नाद घुमणारे
काटे चमचे रुतणारे
बंद चूल, कोणी जेवणास मागी.
पुन्हा वळवावे घड्याळाचे काटे
बसून भरावे श्वासांचे भाते
या अंधाराचे किनारे
बंद आवाजांचे गाभारे
मनसोक्त बोलावे येथे.
Snooker च्या टेबलाचा काठ
भोवती गर्दीचा गोंगाट
तू सांगावेसे तुझे कुठे
गुंतले मन, रुतले काटे,
"मुलींनीच का नाचावे लग्नात?"
कुणी घडवले कुठल्या कुशीत,
प्रेमाचा एक चिवट धागा
म्हंटली तर एक श्रुंखला
तू उडावेस आकाशीच, जर
वाटले तर विसावे माझ्या कुशीत.
हरवले आता पावलांचे ठसे
गावाचे त्या कुसे झाले थिटे,
पंखांच्या बळावरती
गगन चुंबती तुझे स्वप्न
झोपेत कधी मला भेटे.
रात्रीची धाव अशी
धापा टाकत उभी गाडी,
निरोपाचे शब्द गिळावे,
गळ्यात गळे घालून वळावे,
या सखीचे हृदय कळावे.